အာလောက ဇာတ်တော်

အာလောက ဇာတ်တော်

ရှေးအခါက ကောသလတိုင်း၊ သာဝတ္ထိမြို့တွင် အာလောက မင်းသားတစ်ပါး စံမြန်းတော်မူ၏။ မင်းသားကား အလွန်ချောမောလှပပြီး၊ ပညာလည်း တတ်မြောက်၏။ သို့သော် မင်းသားသည် အလွန်ပင် စိတ်ဆိုးလွယ်ပြီး၊ အလွန်ပင် ရန်လိုတတ်၏။ သူ၏ စိတ်ဆိုးမှုကြောင့် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အမြဲတမ်း တင်းမာသော အခြေအနေကို ဖန်တီးလေ့ရှိ၏။ မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့သည် မိမိ၏ သားတော်၏ ဤသို့သော အကျင့်စရိုက်ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်ရ၏။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းသားသည် နန်းတော်ဥယျာဉ်တော်တွင် လျှောက်လည်နေ၏။ ထိုအချိန်တွင် ဥယျာဉ်မှူးတစ်ဦးသည် မင်းသားကို မတော်တဆ ဝင်တိုက်မိလေ၏။ မင်းသားသည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်၍ ဥယျာဉ်မှူးကို ရိုက်နှက်လေ၏။ ဥယျာဉ်မှူးသည် နာကျင်စွာဖြင့် မင်းသားကို တောင်းပန်၏။ “အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် တောင်းပန်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် မတော်တဆ ဖြစ်ခဲ့ပါ၏။”

“မတော်တဆ ဟု ဆိုသော်လည်း၊ သင်ကား ကျွန်ုပ်ကို စော်ကား၏။ သင်ကား ကျွန်ုပ်၏ စကားကို နားမထောင်။ ယခုမှစ၍ ကျွန်ုပ်ကား သင့်ကို အလွန်ပင် စိတ်ဆိုးမည်။” ဟု မင်းသားက အော်ဟစ်၏။ မင်းသား၏ စကားများကား အလွန်ကြမ်းတမ်းပြီး၊ ဥယျာဉ်မှူး၏ နှလုံးသားကို ထိခိုက်စေ၏။ ဥယျာဉ်မှူးသည် အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ မင်းသားကို လျှောက်တင်၏။ “အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်ပင် အပြစ် မရှိပါ။ ကျွန်ုပ်ကား သင့်ကို အလွန်ပင် ကြည်ညိုပါသည်။ သို့သော် သင့်၏ စကားများကား ကျွန်ုပ်ကို အလွန်ပင် နာကျင်စေ၏။”

မင်းသားကား ဥယျာဉ်မှူး၏ စကားကို မကြားချင်ဘဲ၊ သူအား နန်းတော်မှ နှင်ချလိုက်လေ၏။ ထိုနေ့မှစ၍ မင်းသားသည် ပိုမိုပင် ဒေါသမီးကို တောက်လောင်စေ၏။ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မနှစ်သက်တော့ဘဲ၊ အမြဲတမ်း တစ်ကိုယ်တည်းနေ၏။ မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးသည် သားတော်၏ အဖြစ်ကို အလွန်ပင် စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်ရ၏။ သူတို့သည် သားတော်အား ဆုံးမရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းကြီးသည် အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ခေါ်ယူ၍ မင်းသားကို မည်သို့ ဆုံးမရမည်ကို မေး၏။ အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်က ပြန်လည်ဖြေကြား၏။ “အရှင်မင်းကြီး၊ မင်းသားကား အလွန်ပင် ဒေါသမီးကို တောက်လောင်စေ၏။ ကျွန်ုပ်ကား မင်းသားအား တရားကို ဟောကြားရန် အကြံပြုပါ၏။” မင်းကြီးသည် အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ်၏ အကြံကို နာခံ၍ ဘုရားရှင်အား ပင့်ဖိတ်လေ၏။

ဘုရားရှင်သည် မင်းသားအား တရားဟောကြား၏။ ဘုရားရှင်က ဤသို့ မိန့်ကြားတော်မူ၏။ “အာလောက မင်းသား၊ ဒေါသမီးကား အလွန်ပင် အန္တရာယ်များ၏။ ဒေါသမီးကား မိမိ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ဖျက်ဆီးပြီး၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း ဒုက္ခပေး၏။ သင်ကား မီးကဲ့သို့ ဒေါသမီးကို တောက်လောင်စေ၏။ ထိုမီးကား သင့်ကိုသာမက၊ သင့်ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း လောင်ကျွမ်းစေ၏။”

ဘုရားရှင်၏ စကားကို ကြားရသော် မင်းသားသည် မိမိ၏ အမှားကို နားလည်လေ၏။ သူသည် ဘုရားရှင်အား ဦးခိုက်၍ ပြန်လည်လျှောက်တင်၏။ “ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား မှားပါ၏။ ကျွန်ုပ်ကား မိမိ၏ ဒေါသမီးကြောင့် အလွန်ပင် အမှားပြုခဲ့၏။ ကျွန်ုပ်ကား ယခုမှစ၍ ဒေါသမီးကို ငြိမ်းအေးအောင် ကြိုးစားပါမည်။”

ဘုရားရှင်သည် မင်းသားအား သနားကရုဏာဖြင့် ကြည့်၍၊ “အာလောက မင်းသား၊ သင်ကား မေတ္တာကို ပွားများရမည်။ သည်းခံခြင်းကို ကျင့်သုံးရမည်။ ထိုအခါ သင်ကား မိမိ၏ ဒေါသမီးကို ငြိမ်းအေးစေနိုင်မည်။” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မင်းသားသည် ဘုရားရှင်၏ တရားကို နာခံ၍ မေတ္တာနှင့် သည်းခံခြင်းကို ကျင့်သုံးလေ၏။ သူ၏ ဒေါသမီးကား ငြိမ်းအေးလာပြီး၊ သူ၏ စိတ်နှလုံးကား ငြိမ်းချမ်းလာ၏။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း ချစ်ခင်လေးစားတတ်လာ၏။

မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့သည် သားတော်၏ အပြောင်းအလဲကို မြင်ရသော် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ရ၏။ မင်းသားကား နောက်ဆုံးတွင် တရားမျှတသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်လာ၏။ သူသည် မိမိ၏ ပြည်သူပြည်သားများအား မေတ္တာဖြင့် အုပ်စိုးလေ၏။